English

Francais

Deutsch

Nederlands

Home

O Martinie Sjardijnie Martin Sjardijn studiował w Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Hadze. Po ukończeniu studiów rozpoczął karierę zawodową współpracując z francuską Grupą Ludic. Grupa ta projektowała futurystyczne place zabaw na zlecenie domu towarowego De Bijenkorf, które zostały zrealizowane w czterech lokalizacjach w Holandii i Francji. Jego doświadczenie w projektowaniu miejsc zabaw w przestrzeni publicznej doprowadziło do założenia Werkgroep Speelbouw (Grupy Roboczej Budownictwa Zabaw), wraz z Noutem Visserem. Z tą grupą zrealizował kilka eksperymentalnych placów zabaw w Hadze oraz organizował przedsięwzięcia artystyczne w przestrzeni publicznej. W 1975 roku Sjardijn postanowił w pełni poświęcić się malarstwu autonomicznemu. Doprowadziło to do założenia odnoszącego sukcesy Haskiego Centrum Sztuki Aktualnej (HCAK), pierwszego w Holandii przedsięwzięcia stworzonego przez artystów. HCAK odegrało ważną rolę w rozwoju współczesnej sceny artystycznej i zapewniło platformę dla eksperymentalnych i nowatorskich form sztuki. Od 1984 roku zainteresowania Sjardijna przesunęły się w kierunku rzeźb w przestrzeni nieważkości. Stworzył koncepcję „Linia w kosmosie widoczna z ziemi gołym okiem”, która stała się podstawą przedsięwzięcia „Lustro w kosmosie”. Które to, we współpracy z Wimem Bijleveldem, zostało zrealizowane w Omniversum w Hadze. Około 1990 roku Sjardijn, przy wsparciu Erika Jansena z Uniwersytetu Technicznego w Delft, rozpoczął badania nad możliwościami rzeźby w stanie nieważkości za pomocą interaktywnej wirtualnej rzeczywistości. Dzięki finansowaniu z Fundacji Mondriaan mógł rozwinąć sprzęt do wirtualnej rzeczywistości. Doprowadziło to do stworzenia pierwszego Wirtualnego Muzeum dla Muzeum w Groningen, przedsięwzięcia edukacyjnego we współpracy z uczniami Haskiego Liceum Montessori. Pomimo innowacyjnych inicjatyw w dziedzinie rzeźby i wirtualnej rzeczywistości, malarstwo pozostało stałym elementem jego twórczości. Zainspirowany twórczością Francisa Bacona, w jego obrazach centralne miejsce zajmuje dramatyczny wizerunek człowieka. Na zaproszenie Petera Kattenberga Sjardijn pracował i wystawiał w Nowym Jorku. Następnie na Węgrzech pracował nad wirtualną rzeczywistością. W 2010 roku Sjardijn poznał pisarkę i poetkę Anne Borsboom. Spotkanie to doprowadziło do związku miłosnego i owocnej współpracy artystycznej, w tym w stworzeniu przedsięwzięcia „Sztuka Nietzschego”, do którego został zaproszony przez Anne Woodward. Anne Borsboom wspierała go również w jego badaniach nad wirtualną rzeczywistością na TU Delft (Uniwersytet Techniczny w Delfcie) i inspirowała go do pisania i tworzenia poezji. Od 2014 roku Sjardijn mieszka i pracuje na przemian we Francji i Scheveningen. Skupia się na obrazach i rysunkach, w których centralne miejsce zajmuje postać ludzka. Pod wpływem Anne zwrócił się również ku literaturze i poezji. Oprócz ciągłych badań nad wirtualną rzeczywistością, pracuje nad książką; i pisze wiersze, w których sztuczna inteligencja (AI) odgrywa ważną rolę. W swojej sztuce wizualnej eksperymentuje ze sztuczną inteligencją i poszukuje spontanicznego sposobu pracy, często inspirowanego modelami, aktami i bezpośrednimi działaniami. Oprócz Francisa Bacona, ostatnio znajduje inspirację w twórczości Tracey Emin. Twórczość Sjardijna pozostaje nieustannym poszukiwaniem nowych form i ekspresji, w których ludzka kondycja egzystencjalna jest zawsze w centrum. Jego praktyka artystyczna, charakteryzująca się eksperymentem i refleksją pozostaje innowacyjna i istotna we współczesnym świecie sztuki.